Rozdział 4 Jeśli nie spróbuję to się nie dowiem...

- Dasz radę Miśka. - powiedział Dezy kiedy przekroczyliśmy próg szkoły. 
- Chodź oprowadzę cię. - powiedział i pokazał mi dokładnie gdzie wszystko jest. Po drodze spotkaliśmy kilka jego ziomeczków. Jeden z nich wydawał się być bardzo miły. Był to Karol o ile się nie mylę. Natrafiliśmy również na chłopaka o zielonych oczach. Intrygował mnie. Kolana mi zmiękły, a serce zabiło mocniej.
- Kto to? - spytałam się Dezego wskazując na chłopaka stojącego przy szafkach. Popatrzył na mnie z cwaniackim uśmieszkiem. Nie wyglądał na sympatycznego, ale przez niego coś we mnie drgnęło. Nie wiem czemu, ale ciekawiła mnie jego osoba. Zagryzłam wargę i odwróciłam od niego wzrok. Nagle mój brat złapał mnie za rękę i pociągnął gdzieś. Zatrzymaliśmy się przy schodach na górne piętro szkoły. Jego mina mówiła sama za siebie. Nie był zadowolony.
- To Adam. Pod żadnym pozorem masz się do niego nie zbliżać, a jeśli on zbliży się do ciebie to uciekaj. - popatrzyłam na niego z rozbawieniem, ale mina mi zrzedła, bo mój brat był śmiertelnie poważny co było niecodziennym widokiem. Kim jest ten Adam?
- Ale dlaczego? - spytałam, lecz Dezy zignorował moje pytanie, a ja dałam sobie spokój. Zaprowadził mnie pod salę gdzie miałam pierwszą lekcję. Zadzwonił dzwonek. Pożegnałam się z nim i stałam razem z moją grupą pod klasą. Po chwili zjawiła się niska kobieta z kokiem na czubku głowy. Oczy za okularami wydawały się być surowe. Wstrzymałam powietrze i weszłam do klasy. Nauczycielka powiedziała, żebym się najpierw przedstawiła. Wszyscy usiedli i zaczęli rozmawiać, a ja stałam pod tablicą zestresowana. Co jeśli mnie nie polubią? Odrzucą? Wyśmieją? 
- To, że jest lekcja was do czegoś zobowiązuje! - krzyknęła nauczycielka, aż się wzdrygnęłam. Jej głos był szorstki i bez emocji. Klasa się uciszyła i ich oczy skierowały się na mnie. Spięłam się jeszcze bardziej i zagryzłam wargę. 
- Mamy nową uczennicę. - powiedziała i skinęła do mnie głową dając znak, że mogę się przedstawić. Westchnęłam i zamknęłam na chwilkę oczy by się uspokoić.
- A więc jestem Emilia Skowron, pochodzę ze Skierniewic, ale aktualnie mieszkam tutaj. - mówiłam to patrząc na ścianę, unikałam wzroku uczniów. 
- Dobrze możesz usiąść. - powiedziała kobieta, a ja z uginającymi się nogami przeszłam dwa kroki.
- Usiądź ze mną! - powiedziała jakaś dziewczyna siedząca w 3 ławce. Spojrzenia wszystkich były skierowany w moją stronę. Szybko zajęłam miejsce obok brązowowłosej i wypakowałam książki.
- Hej jestem Alicja. - powiedziała cicho, by nauczycielka nie usłyszała.
- Miło mi cię poznać. - odpowiedziałam odwzajemniając ciepły uśmiech.
- Jesteś siostrą Skowrona? - spytała rumieniąc się...Czemu mówiąc o nim jej policzki pokrywały się purpurą? Czyżby coś było na rzeczy?
- Tak, jestem siostrą Dezyderego aka Masterczułka. - powiedziałam do niej.
- To musisz mieć fajnie. Jaki on jest? - wypytywała, a ja próbowałam opisać jego charakter jak najdokładniej. Widać było, że nie jest jakąś tam psychofanką Masterczułka, ale jest zainteresowana Dezym Skowronem. Ciekawa jestem co z tego będzie i to bardzo. Mój brat forever alone, ona też chyba jest wolna...Ale ja w swatkę bawić się nie będę! 
- Emilio chcesz pochwalić się swoją wiedzą? - spytała zgryźliwie profesorka, a ja natychmiast się zestresowałam. Policzki zaczęły mnie piec. Nagle zadzwonił dzwonek. Z ulgą wybiegłam z klasy. Obok mnie była Alicja. To bardzo żywiołowa dziewczyna i myślę, że się polubiłyśmy. 
- Chodź Emka pokażę ci gdzie co jest. - powiedziała z uśmiechem i pociągła mnie za rękę. Boże prawie się wywaliłam! Ile ona ma siły? Ona dałaby radę zrzucić Dezego z łóżka, a to serio łatwe nie jest. 
- Ali brat mnie oprowadził. - powiedziałam śmiejąc się. Dziewczyna przystanęła na chwilkę, po czym pociągła mnie w stronę ławki. Usiadłyśmy na niej i Alicja dosłownie zaczęła mnie obsypywać pytaniami. 
- Czemu dopiero teraz się tutaj wprowadziłaś? Gdzie są twoi rodzice? - najwięcej pytań dotyczyło tych dwóch tematów, które niesamowicie mnie bolały. Nie chciałam o tym mówić. Nie mogę pozwolić na to, by wszyscy znów mnie poniżali! 
- Cześć kuzyneczko! A to kto to? - koło nas usiadł chłopak o niebieskich oczach i brązowych włosach. 
- To jest Emilia Skowron. - odpowiedziała Alicja. Ja zarumieniłam się kiedy na mnie spojrzał. 
- Emilia my się już widzieliśmy co nie? Widziałem cię z Dezym, jesteś jego siostrą? - spytał z uśmiechem, a ja kiwnęłam głową. Czułam się dobrze w ich towarzystwie. Byli dla mnie na prawdę bardzo mili, ale także szczerzy. 
- Alicja jest zakochana w... - mówił, ale dziewczyna zatkała mu usta. Zaśmiałam się widząc mordercze spojrzenie Ali. Byli na prawdę fajnymi kuzynami. Z tego co wiem Karol aka Kerel też jest youtuberem. Jest w tym samym wieku co Dezy, ale chodzi do przeciwnej klasy. Postanowiłam o coś zapytać.
- A kim jest ten Adam? - kuzynostwo wytrzeszczyło na mnie oczy. Byli tacy podobni. W tamtej chwili poczułam się źle. Czy powiedziałam coś nie tak? Poczułam skurcz w żołądku, który towarzyszy mi zawsze gdy jestem zestresowana.
- To ty jeszcze nie wiesz!? Adam Zimmermann, szkolny bad boy! Nie zbliżaj się do niego. - wytłumaczyła Ali. Czyli mam się go bać? Ale czemu? No okey może jest wredny i w ogóle, ale bez przesady...Moje rozmyślenia przerwał dzwonek na lekcję. Na prawdę miałam już dość. Dopiero druga lekcja, a ja chcę do domu. Nie mam pojęcia co ze sobą zrobić. Czuję spięcie i zdenerwowanie. Nie wiem czy to wina zmęczenia czy czegoś innego. Głowa mnie boli i czuję się źle. Usiadłam z Ali, bo nikogo innego nie znam, a poza tym bardzo ją polubiłam i myślę, że zostaniemy przyjaciółkami. Troszkę się obawiam, że jest taka jak moja była bff, ale jeśli nie spróbuję to się nie dowiem.